شهادت امام حسین(ع)
خنده کنان میرود روز جزا در بهشت
هر که به دنیا کند گریه برای حسین
......
عطری که از حوالی پرچم وزیده است
ما را به مجلس آقا کشیده است
از صحن هر حسینیه تا صحن کربلا
صد کوچه باز کنید محرم رسیده است
......
آن شب عطر نینوا از یاس بود
پاسبان خیمه ها عباس بود
.....
دب کربو بلا حماسه ی خون آمد
خورشید شرف به صحن گردون آمد
در وصف حسین ابن علی می گوییم
از عشق هر آنچه بود بیرون آمد
......
امشب وقوع مرگ تو جار می زنند
رخسار ماه را غم و زنگار می زنند
نوزاد ها برای علی اصغرت هنوز
با اولین تنفس خود زار می زنند
من در همین شروع غزل مات مانده ام
حیران سرگذشت نفس هات مانده ام
باید شهید بود و تو را خون چکان سرود
شرمنده ام اسیر عبارات مانده ام
......
لب تشنه ام از سپیده آبم بدهید
جامی ز زلال آفتابم بدهید
من پرسش سوزان حسینم یاران
با حنجره عشق جوابم بدهید
......
شوریده سری که شرح ایمان می کرد
هفتاد و دو فصل سرخ ایمان می کرد
با نای بریده نیز در منبر نی
تفسیر خجسته ای ز قرآن می کرد
......
مثل دریایی ولیکن می دهی
مشک خشکی را نشاه آبها
زیر بار تیر های مشک تو
خرد گردید استخوان آبها
......
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی
با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید
گفتمش تصویری از لیلا و مجنون را بکش
عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید
گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن
در بیابان بلا تصویری از سقا کشید
گفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلم
گریه کرد و آه کشید و زینب کبری کشید